Andrzej Duda, obejmując urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, złożył uroczystą przysięgę przed Zgromadzeniem Narodowym, zobowiązując się do wierności Konstytucji, ochrony godności Narodu, niepodległości i bezpieczeństwa Państwa oraz do stawiania dobra Ojczyzny i pomyślności obywateli na pierwszym miejscu. Jak zatem ocenić jego działania, gdy wielokrotnie podejmowane decyzje zdają się przeczyć tej uroczystej deklaracji?

Przysięga prezydencka jest nie tylko formalnością, ale aktem symbolizującym więź głowy państwa z Narodem i jego wartościami. Słowa, które padają podczas inauguracji, mają wagę zobowiązania moralnego i politycznego, którego złamanie podważa autorytet urzędu. W przypadku Andrzeja Dudy pytanie, czy jego decyzje są zgodne z duchem przysięgi, pozostaje otwarte, szczególnie w kontekście kontrowersyjnych wyborów podejmowanych przez niego jako głowę państwa.

Jednym z ostatnich, jaskrawych przykładów działań prezydenta, które wywołały szeroką krytykę, była jego demonstracyjna nieobecność na uroczystości w Teatrze Wielkim w Warszawie z okazji objęcia przez Polskę prezydencji w Radzie Unii Europejskiej. Zamiast uczestniczyć w tym wydarzeniu o wysokiej randze międzynarodowej, Andrzej Duda zdecydował się na odpoczynek na narciarskich stokach. Ta decyzja wywołała falę oburzenia, zarówno w kraju, jak i za granicą i jest odbierana jako brak szacunku dla wagi wydarzenia i lekceważenie obowiązków prezydenckich.

Nieobecność prezydenta w tak kluczowym momencie można postrzegać jako symboliczne złamanie przysięgi – zamiast strzec godności Narodu i dbać o jego dobro, prezydent wybrał realizację swoich osobistych zainteresowań. Jak bowiem wyższość narciarskiego hobby może być w jakikolwiek sposób uzasadniona w kontekście ciążącej na nim pownnności o niepodległość, bezpieczeństwo i pomyślność Polski?

Krytycy Andrzeja Dudy podkreślają, że jego działania często motywowane są osobistymi ambicjami i wybujałym ego, a nie rzeczywistą troską o dobro państwa. Absencja na uroczystości w Teatrze Wielkim, która odbyła się w blasku europejskich reflektorów, została odebrana jako zdrada polskiej racji stanu.

Rola prezydenta nie polega jedynie na reprezentowaniu kraju w czasie kryzysu, ale również na umacnianiu jego pozycji na arenie międzynarodowej. Wybór Dudy, by nie pojawić się na gali, uznano za kompromitację nie tylko jego samego, lecz także urzędu prezydenckiego, Polaków i Polski jako całości.

Argumenty zwolenników Andrzeja Dudy, którzy tłumaczą jego decyzje prawem do prywatności czy odpoczynku, nie znajdują uzasadnienia w rzeczywistości. Prezydent, jako osoba publiczna, nie może oddzielić swojego życia prywatnego od roli, jaką pełni – zwłaszcza w sytuacjach o tak wielkim znaczeniu symbolicznym. Polska potrzebuje przywództwa, które jest obecne tam, gdzie wymagają tego interesy narodowe, a nie takiego, które ucieka od odpowiedzialności na zaśnieżone stoki.

Polska racja stanu wymaga od głowy państwa nie tylko kompetencji i odpowiedzialności, ale również zdolności do reprezentowania kraju z należytą godnością i powagą. Decyzje Andrzeja Dudy stawiają pod znakiem zapytania, czy jest on zdolny sprostać tym wymaganiom. Dla dobra Polski konieczna jest refleksja nad rolą prezydenta oraz oczekiwaniami, jakie wobec niego mają obywatele i społeczność międzynarodowa.