Adrian Zandberg, lider partii Razem, jest postacią, która budzi skrajne emocje w polskiej polityce. Jego umiejętność analizy rzeczywistości, połączona z błyskotliwością i erudycją, czyni go wybitnym recenzentem wydarzeń społecznych i politycznych. Jednakże, ta sama inteligencja staje się również osłoną dla jego niezdolności do podejmowania odważnych decyzji i stanowi doskonałą ilustracje zjawiska, które można określić jako impotencję decyzyjną – przypadłość, która dotyka zresztą wielu polityków.

Zandberg, zdolny do formułowania trafnych obserwacji na temat aktualnych problemów społecznych, często unika odpowiedzialności za realne działania. Jego postawa wskazuje na strach przed podejmowaniem decyzji, które mogłyby prowadzić do ryzyka lub kontrowersji. Taki brak zdecydowania stawia go w trudnej sytuacji, w której zdolność do krytyki jest przewyższana przez brak proaktywnych działań. W polityce, gdzie dynamika i szybkość reakcji są kluczowe, tego rodzaju bierność może prowadzić do katastrofalnych skutków.

W przypadku partii Razem, Zandberg jako lider niejednokrotnie wykazywał umiejętność wskazywania problemów, z którymi boryka się lewica, ale jednocześnie jego działania często były zbyt wstrzemięźliwe. W konsekwencji partia nie potrafiła zbudować silnej i spójnej platformy, która znacząco mogłaby przyciągnąć wyborców. Brak zdecydowanej strategii politycznej może być uznany za główny czynnik, który prowadził Razem ku niebytowi politycznemu.

Z perspektywy wyborców, Zandberg staje się postacią, która nie tylko nie wnosi nic nowego, ale również nie potrafi skutecznie bronić postulatów lewicy. Gdyby zdecydował się na bardziej aktywną i odważną postawę, być może lewicowe idee miałyby większe szanse na zaistnienie w polskiej polityce. Niestety, historia pokazuje, że wyborcy często są zbyt późno świadomi braku prawdziwego przywództwa, co skutkuje politycznymi stratami, które mogłyby być zminimalizowane.