Zmarła Brigitte Bardot , legenda światowego kina, najsłynniejsza francuska od czasów Joanny D”Arc, ikona piękna i seksualności.

Śmierć Brigitte Bardot zamyka epokę, która dziś wydaje się niemal mityczna — epokę kina, w którym gwiazdy nie były jeszcze produktami marketingowymi, lecz zjawiskami kulturowymi, a uroda mogła stać się formą buntu. Odeszła legenda światowego kina, kobieta, która dla Francji była czymś więcej niż aktorką: była symbolem wolności, prowokacji i niepokornej nowoczesności.

Bardot pojawiła się na ekranie w czasie, gdy powojenna Europa wciąż nosiła w sobie traumę ruin, głodu i moralnego rygoru. Jej obecność była jak nagłe uchylenie okna a do wnętrza wdarło się światło, powietrze i obietnica życia bez wstydu. Nie była aktorką „techniczną”, nie budowała ról precyzyjnym rzemiosłem w klasycznym sensie. Jej siłą była naturalność, instynkt, cielesność, która nie prosiła o pozwolenie. Kamera ją kochała, bo nie musiała niczego udawać.

Filmy takie jak I Bóg stworzył kobietę uczyniły z niej ikonę seksualności, ale byłoby uproszczeniem sprowadzać Bardot wyłącznie do statusu obiektu pożądania. W rzeczywistości była jedną z pierwszych kobiet kina, które pokazały, że kobiecość może być autonomiczna, nieujarzmiona, a nawet niewygodna. Nie grała kobiet podporządkowanych, grała kobiety, które istniały dla siebie. W tym sensie stała się nieformalną emancypantką, zanim emancypacja stała się hasłem politycznym.

Fakt, że w 1969 roku jej wizerunek posłużył jako wzór dla Marianne, personifikacji Republiki Francuskiej, był czymś więcej niż artystycznym gestem. Było to symboliczne uznanie, że nowoczesna Francja ma twarz kobiety wolnej, zmysłowej i niezależnej. Bardot stała się pomostem między rewolucyjną tradycją a nowoczesnością lat sześćdziesiątych – Joanną d’Arc bez zbroi, ale z odwagą innego rodzaju.

Paradoksalnie, u szczytu sławy, Bardot wycofała się z kina. Ten gest, dziś niemal niewyobrażalny. był kolejnym aktem nieposłuszeństwa wobec świata, który chciał ją posiadać na zawsze. Odrzuciła rolę wiecznej ikony, wybierając życie na własnych zasadach. Poświęciła się działalności na rzecz ochrony zwierząt, wkładając w nią tę samą bezkompromisowość, która wcześniej definiowała jej obecność na ekranie.

Jej późniejsze lata bywały kontrowersyjne, pełne ostrych sądów i radykalnych opinii. Ale nawet one potwierdzały jedno – Brigitte Bardot nigdy nie była figurą wygodną ani dla władzy, ani dla opinii publicznej. Zawsze mówiła własnym głosem, nawet gdy brzmiał on nieprzyjemnie dla słuchaczy.

Dziś, żegnając Brigitte Bardot, żegnamy nie tylko aktorkę, lecz pewien model wolności — niedoskonałej, instynktownej, czasem sprzecznej, ale autentycznej. Pozostaje po niej kino, obrazy zapisane w zbiorowej wyobraźni oraz pamięć o kobiecie, która odważyła się żyć poza scenariuszem. A takich postaci historia kultury nigdy nie ma zbyt wiele.